อยากบอก...

 

 

 

 

 

 

 

 

ปล. ช่วงนี้ทำตัวรุงรังว่ะเมิงอ่ะ แม๊แต่ใน space ก็ไม่เว้นนะค๊ะ

ขอบคุณ คนที่คุยด้วยแล้วรู้สึกดีนะ อย่างน้อยก็ยังมองเห็นว่ามีคนสนใจ และให้ความสำคัญกับเราแม๊เราจะไม่ใช่คนรักกันก็ตาม ขอบใจจิงๆนะ

บางครั้งตอนที่เรามีความสุข ...เราไม่เคยนึกถึงเพื่อนเลยว่ามั๊ย

แต่ทุกครั้งที่เราทุกข์ ...เพื่อนก็ยังอยู่กับเราเสมอ

ขอบใจเพื่อนๆทุกคน ที่เข้ามาอ่านบล๊อกนี้นะ

ช่วงนี้วิกฤตินิดหน่อย...หวังว่าคงจะดีขึ้นให้ไวที่สุด ....ขอบใจจริงๆ

ความรู้สึกเหงา..ที่ไม่มีใครเข้าใจ

พยายามหาอะไรทำแล้ว วุ่นกับงานแล้ว หาเพื่อนคุย ออกไปข้างนอก ไปเที่ยวก็แล้ว

แต่มันก็เหมือนเราอยู่คนเดียวอยู่ดี

ยิ่งถ้าเวลากลับมาที่ห้องคนเดียว ทำอะไรเดิมๆ ซ้ำๆ ฟังเพลงเศร้าๆ มันสุดๆเลยว่ะ

 

อยากกลับไปมีความสุขกับ หนังที่ดูได้ทั้งวัน เกมที่เล่นได้ทั้งคืน และงานที่สนุกไปกับมันได้ตลอด

 

แต่ก็ไม่รู้ว่าจะอีกนานเท่าไหร่ ที่จะเป็นเหมือนเดิมซักที หรือว่า...มันจะไม่มีวันเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว

 

........................

อย่าสนใจเลยนะ...ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน บางทีมันก็เป็นอารมณ์ชั่ววูบเหมือนกัน

ใครเคยเจอแบบนี้มั่งมั๊ยแชร์บ้างนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

น้องหมี....คุ้นมั๊ย

มันตายแล้วหละ.....เสียใจจัง

ไม่เคยได้ร้องให้มาร่วม 2 ปีแล้วมั๊ง ...หลังจากได้รู้ว่าได้เสียอะไรที่เราได้เคยผูกพันมานาน

ก็รู้สึกไม่ลังเลเลยที่จะต้องร้องไห้ แม้จะรู้ข่าวหลังจากที่มันตายมาแล้วประมาณปีนึงก็ตาม

แต่ก็รู้สึกเหมือนกับว่ามันเพิ่งจะตายไปต่อหน้าต่อตา

แม้กระทั่งตอนที่พิมพ์อยู่นี้ ยังจำภาพที่เคยได้อยู่กับมัน ให้อาหารมัน พามันไปเที่ยว และเวลาที่ตีมัน ยิ่งนึกถึงก็ยิ่งรู้สึกผิด

 

เวลาที่เสียอะไรที่เรารักและผูกพันไป แม้เวลาจะผ่านไป แม้ว่าจะไม่ได้เจอกันมานาน

แต่..มันก็ยังรู้สึกแบบนี้อยู่ดี

 

ถ้าใครได้อ่านข้างบน แล้วมีใครที่รัก แล้วไม่ได้เจอกันก็แวะไปเวียนหากันบ้างนะ

ถ้าเราเผลอลืม หรือเผลอละเลยไป บางครั้ง...อาจจะสายเกินไปก็ได้

 

วันนี้วันพ่อ ทำดีกับพ่อกันบ้างป่าว 

  

 

 

 

 

 

 

"สิงโตจ้าวป่า แววตาเพชรฆาต ปราดเปรียว อำมหิต เมื่ออยู่ในป่า

แต่เมื่อมันถูกเอามาไว้ในสวนสัตว์ ถูกขังในกรง

ช่วงแรกๆ มันจะดุร้าย ใครผ่านหน้ากรงไม่ได้

แต่ยิ่งอยู่ในกรงนานวัน แววตานั้น มันก็เริ่มดูเลื่อนลอย ไร้ซึ่งแววตาอำมหิต หมดซึ่งความดุร้าย กลายเป็น

แมวเหมียวที่ถูกขังอยู่ในกรง นอนรออาหาร ไร้ซึ่ง...สมรรถภาพ"

 

มาคิดๆดูแล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรกับ นศ.จบใหม่ร้อนวิชา อย่างเรา (และอีกหลายคน)

ตอนจบใหม่ๆ มันมั่นใจไปหมด อะไรก็ไม่กลัว

พอเริ่มทำงาน ช่วงเดือน สองเดือนแรก โคตรร้อนวิชา

แต่เมื่อเจอสภาพแวดล้อมที่จำกัด ทำไอ่นี้ก็ไม่ได้ ทำไอ่นั่นก็ไม่ได้ เอ..หรือจะทำแบบนี่ รู้สึกว่ามันไม่ง่าย

และสภาพแวดล้อมมันไม่เอื้อเหมือนตอนเป็นนักเรียนเลยว่ะ (บ้าป่าว เรียนเป็นนักการตลาดคิดโปรเจ็กโคตรใหญ่ ระดับประเทศ..แต่กูมาทำอารายฟะเนี่ย)

ความห้าวหาญนั้นก็หมดลง เหมือนกับแววตาจ้าวป่าของแมวน้อยผู้ยิ่งใหญ่ แล้วสุดท้ายก็เพิ่งรู้...

ว่าเราเป็นแค่ลูกแมวตัวเล็กๆ ที่เพิ่งจะจบหลักสูตรวิชาล่าเหยื่อ และได้แยกตัวออกมาล่าเหยื่อด้วยตัวเอง

แม้แต่แมลงสาปตัวเดียวก็ไม่มีปัญญาหามากิน ยังจะหวังที่จะล่าควายป่าเนื้อหวานนุ่ม

 

วันนี้ก็ชิวๆอยู่ นึกอารายแปลกๆ แต่ก้อคิดว่าคงเหมือนๆกับเพื่อนๆทุกคนที่เพิ่งเรียนจบ

ตอนนี้ ..ก็ทำได้แค่ฝึกฝน ดูดซับ ลอกเลียน(ในทางที่ดี) ตั้งใจ มุ่งมั่น และที่สำคัญ "อดทน"(อันนี้สำคัญมาก)

รอคอยเวลาซักวันนึงที่แมวน้อยจะกลายเป็นสิงโตขนดกตัวใหญ่ พร้อมจะออกจากกรงไปเผชิญกับโลกอันโหดร้าย(ที่ไม่ได้มีแค่เราเท่านั้นที่เป็นผู้ออกแบบ)

 

สุดท้าย ขอบคุณคนที่มาทนอ่านข้อความระบายราอมนี้จนจบ ขอให้ท่านโชคดี และหวังว่า พวก***จะไม่ทำตัวไร้ค่านั่งรออาหารเหมือนไอ่สิงโตขี้เกียจตัวนั้น

แล้วอีก 10 ปี มาดูกันว่า "ครายจารวยกว่ากัน 555"

....เกิดเหตุเครื่องบินตกในเกาะลึกลับแห่งหนึ่ง มีผู้รอดชีวิตกลุ่มนึง ถูกมนุษย์กินคนของเกาะจับตัวไว้ ...และสั่งให้เชลยไปหาผลไม้มากันคนละ 10 ลูก เหล่าเชลยก็แยกย้ายกันไปหาผลไม้ในป่า........

 

.... เมื่อเหล่าเชลยนำผลไม้ที่เก็บได้ในป่ามาให้กับมนุษย์กินคน  มนุษย์กินคนก็ให้เอาผลไม้ที่แต่ละคนเก็บมายัดไปที่ก้นให้ครบ 10 ลูก ถ้าใครร้อง จะถูกกิน

 

     คนที่ 1 เก็บผลเชอรี่มา เมื่อยัดเชอรี่เข้าไปได้ลูกที่ 2 ก็เผลอร้องออกมา จึงถูกจับไปกิน

     คนที่ 2 เก็บผลแอปเปิ้ลมา เมื่อยัดแอปเปิ้ลเข้าไปได้เก้าลูก เชลยคนที่ 2 ก็ต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

 

... ระหว่างทีเชลยรอจะถูกกิน เชลยคนที่ 1 ก็ถามกับคนที่ 2 ว่า "เองขำอะไรวะ ทั้งๆที่ยัดได้เก้าลูกแล้วแท้ๆ เกือบจะรอดแล้วเชียว" เชลยคนที่ 2 ตอบว่า "ก็ข้าเห็นไอ้คนที่ 3 มันเก็บทุเรียนมาน่ะสิ !!!"